(शांता शेळके, आशा भोसले आणि लता मंगेशकर यांची क्षमा मागून)

(कालच्या विधानसभेतील प्रसंगानंतर अबू आझमी असंच काही म्हणत असावेत)

मनसेच्या कदमांनी,
आणि शिशिर शिंद्यांनी,
कानाखाली आवाज ऐसा काढीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

पर्वा केली नाही मी विनंतीची,
मतं मोठी माझ्यासाठी हिंदीची.. हिंदीची बाई हिंदीची
धावला वसंता पुढे, वांजळेही जोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

निलंबन झालं मोठ्या थाटात जी थाटात.
चार डबे चार वर्ष यार्डात जी यार्डात.
नऊ डबे अजुन बाकी “इंजिनाच्या” गाडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

मने जिकली मराठी माणसाची,
मती गुंग झाली सेना भाजपाची… भाजपाची बाई भाजपाची
काय म्हनु दादरच्या राजा, तुमच्या कुरघोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

(या घटनेतून काहीतरी शहाणपण शिकुन आझमी असंअही म्हणतील अशी आशा करतो)

धन्य धन्य भाषा ज्ञाना- तुकयाची…
तीच बोली महाराष्ट्राच्या हृदयाची.. हृदयाची बाई हृदयाची…
मराठीत बोलीन मीही, हिंदीहट्ट सोडीला..!
हात नका लावू माझ्या दाढीला..!

– अभिजीत दाते

मूळ गीत — रेशमाच्या रेघांनी
कवयित्री — शांता शेळके
प्रेरणा — मनसेचा विधानसभेतील राडा