तुझ्या हृदयातल्या कोर्टात माझा फैसला होता.
पुरेशी साक्षही होती; पुरावा चांगला होता.

कसा पाऊसही आला पुढे धावून मदतीला.
कदचित आसवांमधल्या मिठाला जागला होता.

तुझ्या जुलमावरी त्यांना पुरेशा वाटल्या शंका.
कुणी जखमांवरी माझ्या भरवसा ठेवला होता ?

कशाला जामिनाच्या अन बचावाच्या करु वार्ता
तुझ्यावाचून जगण्याचा कुठे मज हौसला होता.

कुणावर आळ घेऊ अन कुणाला आळवू आता ?
तुझ्यावर जीव “तो” सुद्धा जडवुनी बैसला होता.

–  अभिजीत दाते