बदला

खेळ मांडू जीवना कुठला तुझ्याशी
जन्म सारा भांडुनी थकला तुझ्याशी

केवढे साक्षीपुरावे आणले पण,
जिंकला ना एकही खटला तुझ्याशी

का सलावा एवढा मजला पराभव
तो सिकंदरही म्हणे हरला तुझ्याशी

मी तसा आहे तुझा सच्चा समर्थक,
सांग मुद्दा कोणता पटला तुझ्याशी

का अता वळणावरी देतोस हाका?
प्रश्न कुठला येउनी सुटला तुझ्याशी

टाळतो आहे मला बदलायचे मी,
घ्यायचा आहे पुरा बदला तुझ्याशी

– अभिजीत दाते

अग्गं बाई, बग बाई..!

(संदीप – सलिल आणि त्यांच्या तमाम चाहत्यांची माफी मागून)

अग्गं बाई, बग बाई,
अग्गं बाई, बग बाई,
अग्गं बाई, बग बाई लागली कळ.
रिलीजला डिफेक्टची केवढी झळ.
थोडी न थोडकी “लागली” फार.
ऑफिसमधेच आता वीकएंडचे वार
अग्गं बाई, बग बाई.
अग्गं बाई, बग बाई

ऑटोमेशन स्क्रिप्ट चाले सो सो सूम..
ढोल्या ढोल्या कोडात ढूम ढूम ढूम..
टी एल बाई उगाचच तोर्‍यामधे खडी,
पी एम च्या जीवावर प्रोजेक्टची उडी.
अग्गं बाई, बग बाई..
अग्गं बाई, बग बाई..

क्वालिटी सेंटरचे उघडून दार
आर अँड डी कमेंट्सची बडबड फार
भांडायच्या ऐवजी करुया ठराव.
फिक्स बिक्स नको सीधे लाईव्ह मे जाव.
अग्गं बाई, बग बाई..
अग्गं बाई, बग बाई..

– अभिजीत दाते

मूळ गीत – अग्गोबाई ढग्गोबाई
कवी – संदीप खरे

अताशा असे हे मला काय होते..!

(संदीप-सलिलच्या चाहत्यांची क्षमा मागून)

अताशा असे हे मला काय होते.
कुण्या बारचे मद्य ओठात येते.
कसा पाहता पाहता तर्र होतो.
नशा केवढी ‘एक’ पेगात येते.

कधी वीट येतो तुझ्या श्रावणाचा.
कसा तांबडा रंग हो लोचनांचा.
नको ड्राय डे रोज यावी गटारी,
असा योग यावा सुरा प्राशण्याचा.

असा ऐकु येतो सायरनचा इशारा.
क्षणी बंद होतो कॅब्रेचा नजारा.
गटारात ज्या रोज जातो बुडोनी,
गटारास त्या मागु जातो उतारे.

अताशा असे हे मला काय होते
कुण्या बारचे मद्य ओठात येते

न बुधवार सुटले, न गुरुवार काही.
चकणे खायचे, प्यायचे फार नाही.
नको गंध निघण्या हवेच्या प्रवासा.
बडीशेप सोबत असे बारमाही.

अशी ही अवस्था कुणाला कळावी.
कुणाला पुसावी कुणी उत्तरावी.
किती बोल खातो, कारण तोल जातो.
असा तोल जाता कुणाला धरावे.

अताशा असे हे मला काय होते
कुण्या बारचे मद्य ओठात येते

– अभिजीत दाते

मूळ गीत – अताशा असे हे मला काय होते
कवी – संदीप खरे

अबू आझमीची लावणी..!

(शांता शेळके, आशा भोसले आणि लता मंगेशकर यांची क्षमा मागून)

(कालच्या विधानसभेतील प्रसंगानंतर अबू आझमी असंच काही म्हणत असावेत)

मनसेच्या कदमांनी,
आणि शिशिर शिंद्यांनी,
कानाखाली आवाज ऐसा काढीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

पर्वा केली नाही मी विनंतीची,
मतं मोठी माझ्यासाठी हिंदीची.. हिंदीची बाई हिंदीची
धावला वसंता पुढे, वांजळेही जोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

निलंबन झालं मोठ्या थाटात जी थाटात.
चार डबे चार वर्ष यार्डात जी यार्डात.
नऊ डबे अजुन बाकी “इंजिनाच्या” गाडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

मने जिकली मराठी माणसाची,
मती गुंग झाली सेना भाजपाची… भाजपाची बाई भाजपाची
काय म्हनु दादरच्या राजा, तुमच्या कुरघोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

(या घटनेतून काहीतरी शहाणपण शिकुन आझमी असंअही म्हणतील अशी आशा करतो)

धन्य धन्य भाषा ज्ञाना- तुकयाची…
तीच बोली महाराष्ट्राच्या हृदयाची.. हृदयाची बाई हृदयाची…
मराठीत बोलीन मीही, हिंदीहट्ट सोडीला..!
हात नका लावू माझ्या दाढीला..!

– अभिजीत दाते

मूळ गीत — रेशमाच्या रेघांनी
कवयित्री — शांता शेळके
प्रेरणा — मनसेचा विधानसभेतील राडा

कधी कधी चुकते जगण्याची अटकळ आयुष्या..!

कधी कधी चुकते जगण्याची अटकळ आयुष्या.
काट्यांतुनही फ़ुलून येते हिरवळ आयुष्या.

उगाच छत्तिसचे नाते तू धरले वार्‍याशी.
तुला कुठे लाभला स्वतःचा दरवळ आयुष्या.

नदी, झरे अन सागर सारे प्राशुनिया झाले.
तहान आता भागवेल का मृगजळ आयुष्या?

प्रवास अपुला तसा चुकीच्या दिशेनेच होता,
किनार्‍यास बघ नेते आहे वादळ आयुष्या.

झुळझुळ वाहिल माझे मीपण निर्झराप्रमाणे
फोड जरासा अस्तित्वाचा कातळ आयुष्या.

तुला काळजी त्या अंधार्‍या जुन्या कोपर्‍यांची.
जपली मी सामानासोबत अडगळ आयुष्या.

मांडलीस तू गणिते आल्या गेल्या श्वासांची.
क्षणही असतो शतकापेक्षा पुष्कळ आयुष्या.

नसे तोडगा गर्दीवरती, एकटेपणा हा.
एकांतीही आठवणींची वर्दळ आयुष्या.

तुझ्यात वसतो शंभो, तुझिया आत अगस्तीही
बघ तर घेउन हलाहलाची ओंजळ आयुष्या.

कसा मिळावा तुला आसरा तिच्या लोचनांचा.
तिच्या आसवाइतका का तू निर्मळ आयुष्या ?

– अभिजीत दाते