(शांता शेळके, आशा भोसले आणि लता मंगेशकर यांची क्षमा मागून)

(कालच्या विधानसभेतील प्रसंगानंतर अबू आझमी असंच काही म्हणत असावेत)

मनसेच्या कदमांनी,
आणि शिशिर शिंद्यांनी,
कानाखाली आवाज ऐसा काढीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

पर्वा केली नाही मी विनंतीची,
मतं मोठी माझ्यासाठी हिंदीची.. हिंदीची बाई हिंदीची
धावला वसंता पुढे, वांजळेही जोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

निलंबन झालं मोठ्या थाटात जी थाटात.
चार डबे चार वर्ष यार्डात जी यार्डात.
नऊ डबे अजुन बाकी “इंजिनाच्या” गाडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

मने जिकली मराठी माणसाची,
मती गुंग झाली सेना भाजपाची… भाजपाची बाई भाजपाची
काय म्हनु दादरच्या राजा, तुमच्या कुरघोडीला…
हात नका लावू माझ्या दाढीला…

(या घटनेतून काहीतरी शहाणपण शिकुन आझमी असंअही म्हणतील अशी आशा करतो)

धन्य धन्य भाषा ज्ञाना- तुकयाची…
तीच बोली महाराष्ट्राच्या हृदयाची.. हृदयाची बाई हृदयाची…
मराठीत बोलीन मीही, हिंदीहट्ट सोडीला..!
हात नका लावू माझ्या दाढीला..!

– अभिजीत दाते

मूळ गीत — रेशमाच्या रेघांनी
कवयित्री — शांता शेळके
प्रेरणा — मनसेचा विधानसभेतील राडा

कधी कधी चुकते जगण्याची अटकळ आयुष्या.
काट्यांतुनही फ़ुलून येते हिरवळ आयुष्या.

उगाच छत्तिसचे नाते तू धरले वार्‍याशी.
तुला कुठे लाभला स्वतःचा दरवळ आयुष्या.

नदी, झरे अन सागर सारे प्राशुनिया झाले.
तहान आता भागवेल का मृगजळ आयुष्या?

प्रवास अपुला तसा चुकीच्या दिशेनेच होता,
किनार्‍यास बघ नेते आहे वादळ आयुष्या.

झुळझुळ वाहिल माझे मीपण निर्झराप्रमाणे
फोड जरासा अस्तित्वाचा कातळ आयुष्या.

तुला काळजी त्या अंधार्‍या जुन्या कोपर्‍यांची.
जपली मी सामानासोबत अडगळ आयुष्या.

मांडलीस तू गणिते आल्या गेल्या श्वासांची.
क्षणही असतो शतकापेक्षा पुष्कळ आयुष्या.

नसे तोडगा गर्दीवरती, एकटेपणा हा.
एकांतीही आठवणींची वर्दळ आयुष्या.

तुझ्यात वसतो शंभो, तुझिया आत अगस्तीही
बघ तर घेउन हलाहलाची ओंजळ आयुष्या.

कसा मिळावा तुला आसरा तिच्या लोचनांचा.
तिच्या आसवाइतका का तू निर्मळ आयुष्या ?

– अभिजीत दाते

नावे तिच्या स्मृतींचा सगळाच गाव झाला
कळले उभ्या जगाला का रंक राव झाला

मानू नको खरे तू सारेच खेळ माझे,
हरण्या असेल थोडा, माझा बनाव झाला

माझी तशी तिच्याशी निःशस्त्र भेट होती
नजरेतुनी परंतू भलताच घाव झाला.

आक्रोश आज केला माझ्यासवे नभाने
पाऊस, आसवांचा पण भेदभाव झाला

आता न यावयाचे जन्मा कधी फुलाच्या
सरणावरी कळ्यांचा आता ठराव झाला

दुःखे व्यथांसवे मी जुळवून घेतले पण
एका सुखी क्षणाला सगळा तणाव झाला

मी जाणलीच नाही, किंमत कधी स्वतःची
कळली मलाच जेव्हा, माझा लिलाव झाला

– अभिजीत दाते

आज थोडेसे चुकीचे वागण्याचा बेत आहे.
आज तुजला एकट्याने गाठण्याचा बेत आहे.

भेटते मजला पुन्हा ती त्याच त्या वळणावरी का
मज कळेना योग हा की गुंतण्याचा बेत आहे.

अंगणी माझ्या कशाला कवडशांनी फेर धरला
ही तुझी चाहूल की हा चांदण्याचा बेत आहे.

टाकली पेटीत जेव्हा मी जराशी जास्त नाणी
देव वदला, आज भलते मागण्याचा बेत आहे.

एकदा भेटून स्वप्नी एकमेका धीर देऊ
की तुझा ढाळीत अश्रू जागण्याचा बेत आहे.

रोजच्यासम आज मरणा मी तुझ्या स्वाधीन नाही
आज माझाही जरासा झुंजण्याचा बेत आहे.

– अभिजीत दाते

स्वतःची ओळख स्वतःलाच पटत नाही तेव्हा…
मी विचारतो आरशातल्या प्रतिबिंबालाच माझा परिचय.

आरसाही म्हणतो कुठेतरी पाहिल्यासारखं वाटतंय खरं..अनेक वर्षांपूर्वी.
पण आता कसलातरी थर चढल्यासारखा वाटतोय चेहर्‍यावर…

मी खरवडून काढू पाहतो पुन्हा पुन्हा चेहर्‍यावरचा संधीसाधूपणाचा मुखवटा, स्वार्थाची पुटं,
आणि उगाचच होतो रक्तबंबाळ..!

मग आरसा हसून म्हणतो,
“तू स्वतःलाच बघत आलास माझ्यात वर्षानुवर्ष, बुडून राहिलास आपल्याच कैफ़ात..

आता चेहरा खरवडणं जमत नसेल तर निदान माझ्या अंगावरचा वर्ख तरी खरवडून टाक.

मग मीही होईन पारदर्शी,
माझ्यातून आरपार जग दिसेल तुला,

आणि त्या जगातल्याच कुणाच्यातरी डोळ्यात तुला दिसेल तुझा खराखुरा चेहरा..!”

 –  अभिजीत दाते