एकदा तरी …

एकदा तरी…

करेन वादग्रस्तसे विधान एकदा तरी
ठरेन या जगात मी महान एकदा तरी

सदैव भालदार चोपदार का रहायचे
बनेन नाटकात या प्रधान एकदा तरी

तुला स्मरून काव्य रोज धाडले तुझ्याकडे
बघायचेस कागदी विमान एकदा तरी

उधार देत देत मी दिवाळखोर जाहलो
नफ्यात चालवेन का दुकान एकदा तरी

किती भकार अन् किती फुल्या फुल्या लिहायच्या
जपून वापरायची जबान एकदा तरी

चुना, लवंग कात टाकुनी तयार जाहले
खुशाल पिंक मार खाच पान एकदा तरी

कशास नेहमीच बाँड, बॅटमॅन पाहिजे
बघायचा उगीच शक्तिमान एकदा तरी

उमटवून मी किती बूटास घ्यायचे तिच्या
क्युपीड, रोख तिजवरी कमान एकदा तरी

–  अभिजीत दाते

‘मुंबई स्पिरिट’

१३ जुलै २०११ रोजी मुंबईत झालेल्या बाँबस्फोटावर सुचलेल्या या ओळी…

 

चेहर्‍यावरती धैर्य मात्र आतून सतत कण्हायचं

असल्या वागण्यालाच का सांगा ‘मुंबई स्पिरिट’ म्हणायचं ?

 

दुःख, वेदना मला कशाला, माझं काहीच गेलं नाही

बांधव वगैरे प्रतिज्ञेपुरतं, माझं कुणीच मेलं नाही

क्षणभर गहिवर आणून नंतर शीला, मुन्नी गुणगुणायचं

असल्या वागण्यालाच का सांगा ‘मुंबई स्पिरिट’ म्हणायचं ?

 

अप्रेझल, विंडो सीट, फेसबुक, डेली सोप एवढाच आमचा कोष असतो

बाकी सरकार, समाज नाहीतर आपल्या बॅडलकचा दोष असतो

लालबागच्या राजाच्या रांगेत तासन् तास शिणायचं

असल्या वागण्यालाच का सांगा ‘मुंबई स्पिरिट’ म्हणायचं ?

 

गेले ते सुटले खरोखर, इतरांचं जगणं टळत नाही

कुत्र्याच्या मौतीसारखं मरणं तरी आम्हाला छळत नाही

आपलं थडगं आपल्या हाती आणखी किती खणायचं

असल्या वागण्यालाच का सांगा ‘मुंबई स्पिरिट’ म्हणायचं ?

 

फणा असुनसुद्धा आमची गांडूळ जात असली पाहिजे

कारण म्हणे सेक्युलर छबी उभ्या जगाला दिसली पाहिजे

भाबडेपणी महासत्तेचं स्वप्न आम्ही विणायचं

असल्या वागण्यालाच का सांगा ‘मुंबई स्पिरिट’ म्हणायचं ?

–    अभिजीत दाते

ओसाड माझे घर…

ओसाड माझे घर मुळी नाही बघायासारखे
मारेकरी भिंती इथे छप्पर कसायासारखे

गर्दीत वाटे एकटे, एकांतही छळ मांडतो,
अन् चालले झगड्यात या आयुष्य वाया सारखे

डोळ्यात या काहीतरी नक्की असे संजीवनी
तू पाहिले की वाटते फिरुनी जगायासारखे

तेव्हा तुझ्या वचनावरी मी भाळलो होतो जरी
होते बहाणेही तुझे, ह्रुदयी जपायासारखे

मी जाणतो सरले अता नाते तुझ्या माझ्यातले
पण स्वप्न माझे मारते मजला बढाया सारखे

–  अभिजीत दाते

(कै. सुरेश भट यांच्या जयंतीदिनानिमित्त ‘मराठी कविता’ या ऑर्कुट कम्युनिटीवर आयोजित गझल मुशायर्‍यात भटांच्या “ओसाड माझे घर मुळी नाही बघायासारखे”  या ओळीवर लिहिलेली ही तरही गझल)

एखादा तरी..

आज श्वासांनो भरा हुंकार एखादा तरी
चेतवा राखेतुनी अंगार एखादा तरी

कोठवर टिकणार कुंपण तत्त्व नियमांचे तुझे
स्पर्श माझा वादळी ठरणार एखादा तरी

साथ दे वा स्वप्न दे वा आठवांचा गाव दे
दे जगायाला मला आधार एखादा तरी

जीवनी झाले किती आरोह अन् अवरोहही
काळजाला स्पर्शू दे गंधार एखादा तरी

रिक्त हाताने कसा परतू तुला भेटून मी
काळजावरती हवा ना वार एखादा तरी

चालली आयुष्यभर नुसती तहाची बोलणी
संपण्याआधी करु एल्गार एखादा तरी

आस ही ठेऊन हल्ली दैव गझला वाचते
शब्द माझा यायचा लाचार एखादा तरी

–    अभिजीत दाते

कलमाडींची लावणी..

कॉमनवेल्थच्या नावाने,
पुण्याच्या या रावाने,
कोट्यवधी पैसा आहे ओढीला,
आता नका सोडू कलमाडीला..

माहितीचा कायदा लाखमोलाचा,
लागे छडा नव्या नव्या घोळाचा, घोळाचा बाई घोळाचा
तिहारात धाडू  राजा, चव्हाणही जोडीला
आता नका सोडू कलमाडीला..
आता नका सोडू कलमाडीला..

जागी झाली जनता आलं लक्षात जी लक्षात
राहिला ना वाली कुणी पक्षात जी पक्षात
भोकं लागली पडाया ‘युपीए’ च्या होडीला..
आता नका सोडू कलमाडीला..
आता नका सोडू कलमाडीला..

लाज थोडी ठेवा  जनामनाची,
तोड काही काढा काळ्या धनाची, धनाची बाई धनाची
लगाम घाला की जरा करप्शनच्या घोडीला..
आता नका सोडू कलमाडीला..
आता नका सोडू कलमाडीला..

–  अभिजीत दाते

मूळ गीत — रेशमाच्या रेघांनी
कवयित्री  – शांता शेळके
प्रेरणा     – कॉमनवेल्थ घोटाळ्यात कलमाडींना झालेली अटक